Kayley maakt het verschil

Kayley maakt het verschil

Else L. Röder, voorzitter Stichting  Dogs Make a Difference (DMD)

www.ervaringskennisinkaart.nl

Deze ochtend strijk ik neer bij Ernst en zijn hond Kayley. Eenmaal binnen springt Kayley op commando van Ernst op de stoel naast mij, aan tafel. Daar zit ze heel rustig te kijken en te luisteren. Kayley is niet zo groot, ze is zwart en heeft een vriendelijke uitstraling, met bruine vlekjes boven haar ogen, en een witte borst met bruine haren eromheen. Het is heel handig dat ze zo netjes op een stoel kan zitten, want vooral oudere mensen die niet zo goed kunnen bewegen, kunnen haar dan toch gemakkelijk aaien, op gelijke hoogte.

Ongeveer anderhalf jaar geleden begon Ernst als vrijwilliger bij DMD. ‘Ik kwam in contact met DMD via een advertentie in de Brug. Toen ik de oproep van DMD las, dacht ik: hé, dat lijkt me wel wat, want Kayley is een heel lieve hond. Ik had Kayley toen net een half jaar.

Ten gevolge van gezondheidsproblemen werd Ernst jaren geleden afgekeurd voor zijn werk. ‘Ik kwam thuis te zitten, en dat is niet prettig als je zoals ik, alleen woont. Voorheen was ik druk met werk. Maar plotseling had ik heel veel tijd en dat is niet altijd goed. Al spoedig kwam ik in gedeprimeerde toestand bij de huisarts terecht. Zij zei tegen mij: “Of je gaat aan de antidepressiva óf je neemt een hond.” Ja, serieus. Ik heb vaker in mijn leven een hond gehad, maar omdat ik nu alleen woonde, vond ik dat best lastig, want je zit ook met de verantwoording. Hoe dan ook: door dat zinnetje van de huisarts heb ik een hond genomen.

‘Ik had eerder al honden, bijna altijd asielhonden, afdankertjes. Mijn vorige hond, Roy, was dertien jaar toen ik haar meenam uit het asiel. Wie neemt er nou zo’n oude hond? Maar ik was meteen dol op haar. Roy is twee jaar bij me geweest; toen heb ik haar moeten laten inslapen omdat ze oud en ziek was. Vervolgens heb ik vijf dagen zonder hond thuis gezeten. Dat waren moeilijke dagen. Ik wilde heel graag weer een hond en kreeg een tip van iemand dat ik via internet moest zoeken. Ik heb Kayley op de website van marktplaats gevonden. ‘Gratis af te halen’, stond erbij. Zelf denk je daar niet aan, om op marktplaats te kijken, als je een hond zoekt. Maar het is een heel goed idee, want je treft er mensen die door omstandigheden, buiten de hond om (naar een flat verhuizen, allergie, ouderdom, scheiding), een goed ander thuis voor hun hond zoeken, en die meestal met pijn in hun hart afstand doen, en er daarom ook geen geld voor vragen. Je krijgt alle informatie mee over de hond, het paspoort, de bak, de mand, ze bellen nog na hoe het met hem gaat. Voor de nieuwe eigenaar is dat ook ideaal. Je voorkomt dat zo’n hond eerst naar het asiel moet. Dus ik raad tegenwoordig ieder die een hond zoekt aan: kijk op marktplaats, onder de rubriek niet ras honden, bedrag nul euro, dan vind je zo veertig, vijftig honden.

‘Ik belde naar de eigenaar van Kayley, we wisselden wat informatie uit, en de volgende dag ben ik naar Tilburg gereden, met het idee: ik ga kijken en voelen en aan het eind van de bijeenkomst beslis ik pas wat het wordt. Kop koffie gedronken met de eigenaar en ja, het was perfect. Aan het eind van de kennismaking liep Kayley zo mee naar buiten, de auto in, en bij mij thuis was ze binnen een half uur gewend. Hoe snel wil je ’t hebben. Ik ben de derde eigenaar van deze ‘ras-bastaard’, zoals ik haar altijd noem. Ik heb haar wel een paar kilootjes laten afvallen. Ze is erg gretig met eten en snoepen, dat moet ik beperken, daar moet ik streng in zijn.’

Hoe ging je kennismaking met DMD verder?

‘Toen ik las wat DMD doet, bedacht ik dat ik met dergelijk werk iets terug kon doen voor de samenleving. En ik kon een kleine invulling geven aan mijn baanloze leven. Mijn activiteiten voor DMD sluiten aan op mijn sociale achtergrond. Ik werkte jarenlang in Wolfheze als arbeidstherapeut, en ik heb ook twee jaar voor de klas gestaan in Kinderdorp Neerbosch bij moeilijk opvoedbare kinderen. Als klein jochie veegde ik de stoep al aan, ik was voor anderen in de weer. Een ‘pleaser’ zou je tegenwoordig zeggen, en dat heeft voor- en nadelen. Ik heb in mijn leven veel “cursussen” moeten volgen om “nee” te zeggen. Van nature kan ik dat niet, maar intussen heb ik dat wel geleerd. Oud en wijs geworden.

‘Ik heb me aangemeld als vrijwilliger, en Kayley werd getest en goedgekeurd. Vrij snel kon ik mee met Micha naar verschillende adressen, naar de Groesbeekse tehuizen en naar de SWON, dagopvang voor ouderen. Op een gegeven moment kreeg ik een vast adres hier niet zo ver vandaan, bij een ouder echtpaar thuis, waarvan de man ziek was. Hij was dementerend en kon amper nog praten; het was een heel tragische situatie, met veel verzorging aan huis. De vrouw had gehoord over DMD, en ze wilde graag dat er iemand met een hond bij haar man zou komen, omdat hij veel van honden hield. Dus op een dag werd ik voorgesteld aan Piet. Ik ben gedurende een half jaar wekelijks met Kayley bij hem op bezoek geweest. Piet kon steeds minder, lag steeds meer in bed, was slecht gehumeurd, maar naar Kayley was hij altijd vrolijk, toverde hij een lach op zijn gezicht, tijdens het aaien en knuffelen.

‘Na dat half jaar is Piet overleden. Ik kreeg een uitnodiging voor de crematie. Heel bijzonder. Ik wilde Kayley graag meenemen, want het was zo’n mooi contact geweest tussen Piet en Kayley. Ik informeerde bij het crematorium of er bezwaar was als ik met mijn hond zou komen. Geen probleem. Dus ik ben achter in de kerk gaan zitten, samen met Kayley. Ze was heel rustig en stil. Na de dienst mocht iedereen afscheid nemen en langs de baar lopen – als eerste de mensen die achterin de kerk zaten. Ik liep met Kayley naar voren en toen heb ik haar borst iets ondersteund zodat ze met haar voorpootjes tegen de kist op stond. Achter mij hoorde ik de reacties van de familie: ontroering. Het was een impulsieve actie van mij, maar het viel heel goed. Na afloop sprak ik iemand van het crematorium die vertelde dat het wel vaker voorkwam dat een hond meeging naar de crematie.’

Ernst deed vanuit DMD ook met Kayley mee aan een project van studenten van de HAN (Hogeschool Arnhem-Nijmegen), die in samenwerking met Kleur (Kinder- en Jeugdzorg) een instructiefilmpje maakten over de interactie tussen kinderen met iets psychisch en honden.

‘Er zijn mooie videobeelden gemaakt tijdens drie sessies van een kwartier, waarin Kayley heel gestructureerd in contact werd gebracht met een autistisch jongetje. Tijdens de eerste sessie was het ventje heel bang, de tweede keer kwam hij iets dichterbij, en de derde keer heeft hij zelf met Kayley aan de riem door de ruimte gelopen. Tijdens de laatste sessie zat ik een keer op de grond en toen ging het jongetje achter me staan en met zijn handen op mijn rug trommelen, heel zacht. Contact! Ik had niets gemerkt, ik zag dat op de video opname, achteraf. In het verleden heb ik ervaring opgedaan in het werken met volwassen autisten, en dit was heel bijzonder. Ik vond het een mooie ervaring bij Kleur.’

Kayley zit nog steeds als een Boeddha bij het gesprek. Ernst vertelt dat ze alles leuk vindt, als ze maar mee mag met haar baasje. Alleen thuis zitten: dat doet ze niet zo graag.

Wie bezoek je op dit moment?

‘Sinds enige tijd kom ik regelmatig in Huize Nijevelt bij twee bejaarde mannen, die voornamelijk in bed liggen. Bij hen is het handig dat Kayley ook gemakkelijk bij iemand op schoot kan zitten. Kayley gaat ook gewoon op het bed liggen zodat de bedlegerige man haar kan aaien. De andere man likt ze soms, en die kraait dan van plezier. Als ik samen met Kayley door de gang van de verpleegafdeling loop, schiet ze af en toe de gemeenschappelijke huiskamer binnen om een kruimeltje brood mee te pikken. Inmiddels kent iedereen haar op de afdeling.

‘Een praktisch punt is dat een bezoek van een uur betekent dat je daarvóór de hond goed moet uitlaten en dat de hond na het wandelen weer schoon en droog moet zijn om op bezoek te gaan. Ik kan ook niet met de fiets op pad als het bezoekadres ver is, want dan is ze bij aankomst te moe – ze is al tien jaar, en doordat ze nog iets te dik is, is ze na lang lopen en rennen vermoeid.

‘Kortom, je moet van tevoren ruim de tijd nemen. Al met al ben ik er gauw een dagdeel mee bezig. Dat heb ik er graag voor over want ik weet zelf maar al te goed wat het met je doet om contact met een hond te hebben!’

‘Wat mijn huisarts destijds adviseerde: neem een hond – dat is echt mijn redding geweest. In mijn jonge jaren hadden we thuis in het gezin ook een hond, een grote Boxer. Dus als kind was ik al gewend met honden om te gaan. Het zit in je systeem, er is een basisvertrouwdheid. De Boxer was nogal lui, als je ging wandelen moest je hem meetrekken en als je huiswaarts ging dan liep hij ver vooruit. Later hadden we twee Teckels, en die wilden altijd wel naar buiten. Daarmee heb ik als kind veel gewandeld. Ik draag in ieder geval een positief beeld van honden met me mee.

‘Mijn dochters zijn ook opgegroeid met honden, eerst met een bastaard-Terriër uit het asiel; die bleek drachtig te zijn: ze bracht twaalf pups ter wereld. Daarna hadden we een door haar roedel verstoten Cocker Spaniël, en vervolgens een Golden Retriever pup, die, eenmaal volwassen, een nest met acht pups heeft gehad. Een daarvan is samen met haar moeder haar hele leven in het gezin gebleven. Mijn lieve dochters zijn nu volwassen, en ook gek op honden.’

‘Kayley trekt mensen naar zich toe’, zo vertelt Ernst met enige trots. ‘Ook hier in de buurt – een jongen in de straat was eerst heel bang maar nu vraagt hij of hij Kayley mag uitlaten. Andere kinderen komen naar haar toe om haar te aaien. Om sommige honden loopt ze met een grote boog heen, andere honden vindt ze oké. Dankzij haar heb ik zelf ook meer contacten gekregen in de buurt. Dat doet mij goed. Dus Kayley is niet alleen leuk voor degene die wordt bezocht maar ook voor de baas zelf doet ze goed.’

 

Een gedachte over “Kayley maakt het verschil

Geef een reactie