Griekse zwerfhonden brengen blijdschap in Nijmegen

door Else Röder, voorzitter DMD
www.ervaringskennisinkaart.nl

‘Hoe grijs kan een eerste december dag zijn?’ zo schiet door m’n hoofd als ik op mijn fiets naar mijn bestemming trap. Daar aangekomen tref ik een gezelschap aan dat deze grijze stemming al snel doorbreekt: twee vriendelijke mensen en twee vriendelijke honden. De sfeer straalt een en al uit: ‘Kom binnen en ga zitten’.
Het verhaal achter Lara en Liko, twee ranke zwerfhonden met een vleug jacht in ’t bloed, begint in 2010.

Juliëtte en Rick, met Liko en Lara
Juliëtte en Rick, met Liko en Lara

Rick: ‘Ik reed per motor naar Turkije en op de terugweg van Turkije naar Griekenland zag ik twee puppy’s in de berm liggen. Hun moeder lag op de weg, door een auto aangereden en overleden. In de middle of nowhere. Dus ik nam de pups mee – ze pasten makkelijk in de zijkoffer van m’n motor, met de klep open voor wat frisse lucht -, en in de eerste de beste stad kocht ik direct eten en drinken voor hen. Ze aten alles wat los en vast zat. Waarschijnlijk waren ze zes à acht weken oud. Vervolgens ben ik doorgereden naar Corfu waar ik had afgesproken met Juliëtte. We besloten om
de puppy’s naar een asiel te brengen maar het bleek algauw dat geen enkel asiel ze wilde opnemen; allemaal zaten ze vol. Ik kreeg een dierenarts zover dat ze werden ingeënt, en ze kregen een paspoort, ’t bleken twee teefjes/zusjes. Nadat we samen met de pups twee weken vakantie hadden gevierd op het eiland, vloog Juliëtte met beide hondjes terug naar Nederland; ik volgde met de motor.’
Juliëtte: ‘Rick kan Grieks spreken, en dat scheelde wel om alles te regelen voor de
terugvlucht. De hondjes mochten uiteindelijk samen in één kattenbench met mij mee. Tijdens de hele reis sliepen ze braaf, maar toen ik ze bij aankomst op Schiphol uit de bench liet, was het eerste wat ze deden plassen en poepen, daar in die hal – dat was nogal een anticlimax

Juliëtte: ‘Rick kan Grieks spreken, en dat scheelde wel om alles te regelen voor de terugvlucht. De hondjes mochten uiteindelijk samen in één kattenbench met mij mee. Tijdens de hele reis sliepen ze braaf, maar toen ik ze bij aankomst op Schiphol uit de bench liet, was het eerste wat ze deden plassen en poepen, daar in die hal – dat was nogal een anticlimax.’
Hoe kwamen jullie in contact met DMD?

Rick: ‘Ongeveer een jaar later zagen we via een visitekaartje bij de kruidenier dat DMD vrijwilligers zocht. We hadden destijds allebei tijd en het leek ons leuk werk. De test wees uit dat beide honden geschikt waren.’

Juliëtte: ‘Het sterke punt van de honden is dat ze graag trucjes doen voor een brokje. Dat zat er vanaf het begin bij beiden in. Altijd iets doen voor eten. Verder laten ze zich gemakkelijk aaien. Voor op schoot zijn ze te groot.’

Liko en Lara
Liko en Lara

Waar gaan jullie op bezoek?

Rick: ‘We begonnen in Groesbeek bij volwassenen met een verstandelijke beperking. Sinds een jaar gaan we naar de Daniël, van de Driestroom, in Nijmegen. Eenmaal per maand. Meestal woensdag aan het begin van de avond, net nadat de bewoners gegeten hebben. Hier zitten voornamelijk jongeren met zware lichamelijke en vaak ook psychische handicaps.’

Juliëtte: ‘De bewoners hebben intensieve zorg nodig, zijn veelal rolstoelgebonden, soms spastisch, kunnen niet praten; slechts een enkeling loopt rond.’

Rick: ‘We gaan er meestal samen met de twee honden heen en komen dan op bezoek bij een groep variërend van vijf tot tien bewoners.’

Wat maak je zoal mee?

Juliëtte: ‘Wanneer de begeleiding affiniteit met dieren heeft straalt dat af op de bewoners, en dan gaan de bewoners ook meer openstaan. Bijvoorbeeld, een begeleider haalde tijdens een bezoek een meisje uit haar rolstoel en zette haar op een grote zitzak, omdat het meisje veel kan doen op de tast. Ik ging met mijn hond vlakbij haar zitten. Toen kon ze voelen aan Lara’s oren.
Ik weet niet wat er binnenkomt bij de bewoners maar ik zeg altijd wat ik ga doen, ik blijf praten, over de hond en over wat ik doe met de hond. In overleg met de begeleiding probeer ik uit wat iemand leuk vindt, en dat is per persoon heel verschillend. Sommigen vinden het fantastisch als de hond op het blad van de rolstoel komt met zijn poten, anderen vinden dat niet leuk. Het is soms lastig om te bepalen of een schreeuw wordt geuit vanuit enthousiasme of vanuit afweer. Ik ben daarom voorzichtig.
De twee bewoners die kunnen lopen, willen altijd Liko en Lara vasthouden aan de lijn, en dan lopen ze een rondje met hen. Ze vinden het geweldig dat ik de honden echt even uit handen geef aan hen. Aan het eind van een bezoek lopen ze ook met ons mee naar de uitgang en dan krijgen we nog een soort omhelzing.’

Op mijn vraag wat voor trucjes de honden kunnen, krijg ik meteen een show. Rick pakt een paar brokjes in z’n hand en de honden zijn direct alert. Ze gaan zitten op commando, geven, een voor een, een high five, gaan liggen, weer zitten, geven een poot en ze gaan ook tegen Rick aan staan, met hun voorpoten tegen zijn borst – dat mag eigenlijk niet -, maar bewoners kunnen hierbij goed zien wat de hond doet. ‘Dat werkt heel goed,’ aldus Rick. De honden kunnen ook staand op hun achterpoten ‘dansen’ terwijl Rick een brokje hoog boven hun kop houdt. Hap, weg brokje. Goed gedaan! En tot slot zie ik hoe Lara en Liko een brokje opvangen in hun bek.

Rick: ‘Sommige bewoners kunnen zo’n trucje met de hond nadoen. Alleen al een brokje geven, vinden ze leuk om te doen. De honden pakken ’t zacht – soms wel snel, dat is dan een beetje spannend – uit de hand.

Het valt mij op dat de honden binnen heel rustig zijn, maar hun baasjes verklaren unaniem dat ze buiten superactief zijn.’

Rick: ‘Ze hebben iets van een jachthond in zich, dat is ons wel duidelijk geworden. Als ze iets ruiken of zien in het bos dan is ’t tunnelvisie en zijn ze weg. Soms urenlang, echt waar. Komen ze pas terug als ze moe zijn. We zijn ze wel eens kwijt geweest, werden we gebeld door de politie. Ze zijn natuurlijk gechipt. Maar we zijn nu heel voorzichtig met loslaten. Als ze eenmaal aan de haal gaan, kun je roepen wat je wilt, maar dan gaan ze alleen maar dieper het bos in. Het beste werkt om ze een voor een los te laten, dan kunnen ze even hard rennen en komen ze makkelijker terug naar degene die aangelijnd is. We kunnen er een boek over schrijven over al onze avonturen met die twee.’

Wat vinden de honden van dit vrijwilligerswerk?

Juliëtte grapt: ‘Het houdt ze van de straat. Zoals we al vertelden: ze zijn behoorlijk gefocused op het krijgen van brokjes. En wat opvallend is, is dat ze helemaal niet bang zijn voor de grote apparaten in de Daniël waar mensen in- of uitgehesen worden. Hele grote bedconstructies zijn er. Ik let wel goed op wat een bewoner doet bij het contact met de hond, want sommigen hebben vanwege een spasme niet door dat ze wel eens hard knijpen. Een jongen, bijvoorbeeld, is heel sterk, maar het bijzondere van hem is dat hij bij de honden juist heel zacht en heel precies met z’n handen contact legt. Dat is zo bijzonder om te zien.’

En wat vinden jullie van dit werk?

Rick: ‘Ik vind het hartstikke leuk om te zien dat iemand geniet, een glimlach laat zien, een beetje prettige spanning ervaart. Ik doe het om de mensen een goed gevoel te geven en daar krijg ik zelf ook een goed gevoel van.’

Juliëtte: ‘Ik vind het dankbaar werk, het geeft zo veel plezier aan deze mensen, al is het maar een half uurtje. Ze geven aan dat ik een trucje nog een keer moet doen, en nog een keer; een jongen slaat zichzelf op de borst om aan te geven dat ik het trucje ‘met de hond tegen mij aanstaan’ nogmaals moet doen, prachtig is dat. Als je ziet dat ze geboeid zijn, en als je ze leert kennen krijg je een band met de bewoners. Dat vind ik het mooie.’

Juliëtte benadrukt dat het elke keer weer anders is, een bezoek. De ene keer is er meer plezier dan de andere keer. Dat ligt niet aan jezelf of de hond maar aan wat er leeft bij een bewoner of in de groep. Ze besluit met een conclusie die denk ik iedereen na het lezen van dit verhaal zal kunnen invoelen: ‘Wij hebben deze van oorsprong Griekse zwervers een goed leven in Nederland gegeven en ik vind het mooi dat zij daarvoor als het ware iets terugdoen voor mensen hier.’

Daags na dit interview zie ik in de krant dat er binnenkort een film verschijnt waarin Hongaarse zwerfhonden een hoofdrol spelen, wat een toeval…?!

 

 

Geef een reactie