De vrolijke hondenschare van Carola

door Else Röder

www.ervaringskennisinkaart.nl

‘Bereid je voor op een overload aan cuteness’, zo mailde Carola mij vóór mijn komst bij haar thuis. Wat is er aan de hand? Haar hond Chica, een langharige whippet, heeft in januari een nest met vier puppy’s gekregen, en die zijn nu zeven weken. Dus bij binnenkomst in haar knusse huis zie ik een stel héél schattige hondjes, twee slapend en twee spelend en dartelend.
En nog meer honden dringen om me heen: Chica de moederhond, haar moeder Désie (oma dus), en twee heel kleine hondjes, Florabella en Annabelle, Russische toys. Elders in huis zijn nog twee honden, Brisa, een podengo (Portugese konijnenhond), en haar broer Espero. En tussen al deze viervoeters paradeert als een koning de rood-oranje kat Mao – met zijn fiere houding maakt hij duidelijk dat hij hier in huis niet met zich laat sollen.

carola honden buitenVertel eens met welke hond je voor DMD bezoeken brengt.

‘Met Chica, Désie en Brisa ben ik op verschillende plekken op bezoek geweest. In het verleden ging ik ook met Donja en Tosca op bezoek, beiden zijn inmiddels overleden. De twee kleine hondjes zijn, denk ik, te kwetsbaar om mee op bezoek te gaan bij de doelgroepen van DMD.’

‘De laatste keer was ik met Brisa op bezoek bij een klas van basisschool Michiel de Ruyter aan de Tweede Oude Heselaan. Samen met Micha en Vicky. Ik kwam het schoolplein op in het speelkwartier en meteen rende een stel kinderen op ons af. “Mogen we hem aaien?”, “mogen we hem vasthouden?” Ik had moeite ons te bevrijden om op de afgesproken tijd in het lokaal te zijn. Daar stonden in een kring kinderstoeltjes klaar.
We lieten Brisa en Vicky elk op een stoeltje zitten, wachtend tot de kinderen binnen waren en ook een plekje hadden in de kring. Micha vertelde een verhaal over de honden en de kinderen konden vragen stellen. De kinderen wilden eigenlijk liever honden knuffelen en de juf zei een paar keer dat ze rustig moesten zijn. Brisa zat wat te piepen en de kinderen vroegen waarom. Ik legde uit: ze is onrustig om dezelfde reden als jullie, namelijk dat ze graag kennis met jullie wil maken, snuffelen, net zoals jullie graag met de honden willen kennismaken, aaien. Toen mocht Brisa bij ieder kind langslopen, en was iedereen tevreden. Daarna hebben we een paar kunstjes gedaan, zoals pootje geven.
Er zijn altijd wel een paar kinderen die ’t heel spannend vinden. Als die uiteindelijk ook over de drempel komen en de hond durven te aaien, is dat een overwinning voor ze. Dat vind ik iedere keer weer een wonderbaarlijk moment.’

Naast mij op de bank schurkt Désie zich nog eens extra behaaglijk tegen mij of eigenlijk tegen mijn tas aan, en ik aai haar ondertussen, ze vindt het heerlijk.

‘Ja, Désie is een heel zachte hond. Bij haar let ik altijd extra goed op of ze zich comfortabel voelt tijdens een bezoek. Een keer was er een bewoner in een van de Groesbeekse tehuizen, die haar enthousiast omarmde, net iets te strak. Désie keek me aan met een blik van: kun je me hieruit verlossen? Brisa zou zich in zo’n situatie gewoon loswurmen.’

Sinds wanneer ben je actief bij DMD?

‘Vanaf 2010. Ik heb geen vast bezoekadres, ik ben invaller; dat heeft ermee te maken dat ik naast mijn gewone werk nogal veel andere dingen op m’n bordje kreeg, precies sedert die tijd. Ik vind het leuk om op invalbasis bezoeken te brengen omdat het iedere keer weer een verrassing is wat we gaan meemaken. Brisa is al tien jaar, maar ze vindt het nog steeds heel leuk om iets te ondernemen, zoals voor DMD. Ze kreeg van Karin een compliment omdat ze tijdens de gedragstest een speelboog maakte voor de haar nog onbekende met wie ze contact mocht maken. Bij een speelboog zakt de hond door de voorpoten en het achterwerk blijft hoog, een uitnodiging om te spelen.

Met Chica doe ik ook veel andere dingen. Ze gaat vaak mee naar mijn werk; ik geef huiswerkbegeleiding aan kinderen met een rugzakje. Voor deze kinderen is alleen al haar aanwezigheid een kalmerende factor. Verder kan ze signaalhonden- en reddingshondenwerk, en voor een rolstoel gebonden vriendin van mij is ze invalhulphond.’

Signaalhond?

‘Een signaalhond is een hond die alert is op geluid. Die kan mensen die doof zijn helpen met het duiden van geluiden in de omgeving, bijvoorbeeld het geluid van de voordeurbel of het vallen van een sleutelbos of een kind dat huilt of “mama” roept. De hond leert om te reageren op specifieke geluiden en de persoon mee te nemen naar de plaats waar het geluid vandaan komt. Chica is mijn demonstratiehond, vanwege Stichting Signaalhond, waar ik soms voor werk. Bijna elke hond kan dit leren, het is niet gekoppeld aan een bepaald ras. Wel moet de hond nog jong zijn, alert op geluid en niet gaan blaffen.’

Ondertussen rollen de puppy’s, Dukkah, Elfie, Fillin en Gulzar, in hun slaap links en rechts van het kussen af waar ze op liggen. Heel komisch om te zien, vooral omdat ze gewoon lekker doorslapen. Wat heerlijk als je zo ontspannen kunt zijn. Ze trekken natuurlijk mijn aandacht en ik laat Carola over hen vertellen:

‘Een van de hondjes zal opgeleid worden voor een vrouw met autisme, die zelf als professional andere mensen met autisme begeleidt. Het hondje wordt haar hulphond én zal door de vrouw ingezet kunnen worden bij andere autisten die ze begeleidt. De vrouw volgt daarvoor een opleiding. Ik weet nog niet welke van de vier pups het wordt. Ze hebben vanochtend een gedragstest gehad en veel indrukken opgedaan. De test bestaat, afhankelijk van wat je wilt weten, uit twaalf onderdelen, waarvan sommige belastend kunnen zijn. Reddingshonden bijvoorbeeld moeten ook op wiebelende oppervlaktes stabiel zijn, dus dan wordt in de test gebruik gemaakt van een scheve tafel of een kruiwagen.
Om te kunnen werken met autisten moet de hond op een niet-te-aanwezige-manier aanwezig zijn. Daar is een bepaalde stabiliteit en fijngevoeligheid voor nodig, die in aanleg in de hond moet zitten. Het gaat om een evenwicht tussen contact maken en op afstand blijven.

Juist op jonge leeftijd komt uit de test naar voren wat hun aanleg is, hoe ze zijn (nature). Dat kun je vervolgens verder ontwikkelen (nurture). Mijn hondjes hebben alle vier bepaalde pro’s en contra’s op dit moment, maar ik denk dat ze allemaal wel geschikt zijn.

De puppytesters komen uit mijn reddingshondengroep, en verwachten niet veel van mijn huishondjes want ze testen vooral labradors en herders uit werklijnen. Maar ze zijn altijd onder de indruk, want de pups hebben veel potentie en de jonkies van oma Désie (ze had drie pups) waren alle drie geschikt om hulphond te worden. Een reu is daarom naar een vriendin gegaan die in een elektrische rolstoel zit, en is een gecertificeerde hulphond.

Carola pup in mandjeEén puppy van Chica zal ik weer zelf houden. Een teefje, de opvolgster van haar   moeder.’   De pups zijn plots klaarwakker, er komt er eentje nieuwsgierig naar me toe; wat een zacht koppie, inderdaad zó lief, ik zou hem zo meenemen. Even later beginnen ze een voor een te zogen bij Chica. Ze kruipen op en onder de buik van hun moeder en ik hoor ze smakken – och, wat een schattig geluid!   

De pups zijn plots klaarwakker, er komt er eentje nieuwsgierig naar me toe; wat een zacht koppie, inderdaad zó lief, ik zou hem zo meenemen. Even later beginnen ze een voor een te zogen bij Chica. Ze kruipen op en onder de buik van hun moeder en ik hoor ze smakken – och, wat een schattig geluid!

Waar ben je nog meer voor DMD op bezoek geweest?

‘Ik was een keer vanwege Dierendag in jeugdgevangenis de Hunnerberg op bezoek. Dat deed ik met Tosca, Brisa en Chica. Tosca was een hond met een geschiedenis. Ik had op een gegeven moment een Podengo en een Mechelaar, en die kregen een oeps-nest. Ja, zo gaat ’t soms. Een van de hondjes, Tosca, had ik verkocht, maar kreeg ik zo’n twee maanden later totaal verknipt terug. Ze was vreselijk mishandeld! Ze was toen pas 14 weken. Het lieve dier was ontzettend bang en vertrouwde niets en niemand meer. Na enige tijd was ze weer gewend aan ons en ook aan kinderen en vrouwen, maar mannen tussen 15 en 75 jaar bleven een probleem.
De jonge mannen in de Hunnerberg maakten veel kabaal en vooral Tosca zag ik ineenkrimpen. Ik vroeg hen of ze dat zagen en heb hen vervolgens uitleg gegeven over het verleden van Tosca. Ik denk dat enkele van deze jongeren zelf net zo’n gekwetste jeugd achter de rug hebben en dat mijn verhaal over Tosca hen raakte. De jonge mannen kwamen een voor een naar Tosca toe en waren rustig en lief voor haar. Dat was een mooie ervaring!’

‘Met Tosca heb ik ook een wonderlijke ervaring gehad bij een man in Groesbeek, die terminaal ziek was en bedlegerig. Hij was blij dat wij kwamen, want hij had vroeger ook herders gehad, zo liet hij weten met zijn nogal harde stemgeluid, waarvan ik direct dacht: oei, dat schrikt Tosca af. Hij riep haar op zijn bed, en tot mijn verbazing deed Tosca dat. De man vond het geweldig en ontspande helemaal. Tosca lag ontspannen tegen hem aan. Heel bijzonder, want dat had ik in die omstandigheden niet verwacht van haar.’

Aan het eind van de avond worden de pups nog even naar buiten gelaten in de achtertuin; ze zijn al zo goed als zindelijk. Daarna brengt Carola hen terug naar het deel van de huiskamer dat met een laag hekwerkje is afgescheiden, zodat ze in ieder geval niet door de voordeur naar buiten kunnen glippen, als ik straks wegga. Chica springt soepel over het hekje heen om bij haar kroost te kunnen. De andere honden hebben verschillende slaaphokjes, mandjes en kussens in de kamer; iedereen gaat onder zeil. Ik neem afscheid en rijd in de duisternis terug naar Nijmegen en fantaseer dat er toch stiekem een puppy in mijn tas is gekropen…

Carola drie hondenkopjes