Molly maakt het verschil

Molly maakt het verschil

Else L. Röder, voorzitter Stichting  Dogs Make a Difference (DMD)

www.ervaringskennisinkaart.nl

In de Fanfarestraat word ik opgewacht door Anneke, het baasje van drie honden die gezellig in het raam staan te blaffen. Anneke neemt mij samen met Molly, een van de drie hondjes, mee naar Nicoline. We stappen in de auto en, ja, Molly moet op de achterbank, terwijl ze normaliter voorin zit. Dus met een blaf en een kef zegt ze ons dat dit toch wel anders dan anders is. Maar algauw is Molly weer stil en ligt ze braaf in afwachting van wat komen gaat. Net als ik. We gaan het flatgebouw van Nicoline binnen, en op de vijfde verdieping staat de deur al open voor ons. Molly is op bekend terrein, zo te zien, want ze loopt meteen door naar de keuken en drinkt wat water uit een bakje dat klaarstaat. Even later zitten we met z’n allen aan de koffie, in de zitkamer.

Hoe zijn jullie met elkaar in contact gekomen?

Nicoline vertelt enthousiast dat op een goeie dag, namelijk 13 juli 2011, de dierenartsassistente haar opbelde: ‘Ik heb misschien een oplossing voor jouw!’

Het begon zo.

Nicoline had jarenlang een hond, Lucy. Haar trouwe makker is overleden op 21 april 2010. Nicoline wilde graag weer een hond maar omdat ze jaren geleden blind is geworden en slecht ter been is, werd het voor haar steeds moeilijker om een hond helemaal zelf te verzorgen. Na heel lang wikken en wegen besloot Nicoline om niet meer een hond te nemen. Maar ze miste het contact enorm. Ze had bij de dierenartspraktijk wel eens verteld dat ze een hulphond zocht, maar dat was toch ook niet helemaal de juiste oplossing in haar geval.

Bij diezelfde dierenartspraktijk kwam Anneke af en toe met een van haar drie honden. Ze was een keer voor controle bij de dierenarts met haar hondje Molly, die zij uit het asiel had gehaald. De dierenarts vroeg haar hoe het met Molly ging en Anneke vertelde daarop dat het goed ging en dat ze zelfs op bezoek ging met Molly bij mensen, via stichting Dogs Make a Difference. Toen bedacht de assistente om Anneke en Nicoline aan elkaar te koppelen. Vandaar dat telefoontje naar Nicoline. De dierenartsassistente vertelde aan Nicoline dat ze iemand wist die haar zou kunnen bezoeken met haar hond. ‘Maar’, zo vroeg ze door de telefoon aan Nicoline, ‘Kun je ertegen?, het is een Cavalier…’ Nicoline’s hond Lucy was ook een Cavalier King Charles Spaniël. Nicoline antwoordde dat dat misschien juist wel leuk zou zijn.

 

Dezelfde middag al zaten ze bij elkaar, Anneke met haar hondje Molly op bezoek bij Nicoline. Nicoline vertelt: ‘Dat Molly ook een Cavalier was, was een feest der herkenning. Het ging meteen goed. Want ik weet precies wat voor type hond dit is, een rustige hond die graag op de bank ligt en zich dan heerlijk laat aaien en knuffelen.’

Anneke: ‘Ik werkte toen al voor DMD, ik ben een jaar of drie geleden daarmee begonnen. Heel toevallig. Een kennis van mij die ook met zijn hond in mijn wijk wandelde en die ik vaak tegenkwam was vrijwilliger bij DMD en die zei dat ’t misschien ook iets voor mij was. Ik sprak regelmatig met hem omdat we allebei ervaringen hadden in de medische hoek. Dan ben je meer begaan met elkaar, hè.’

In de zitkamer pronken verschillende foto’s van Cavaliers aan de muur. Nicoline heeft al sinds haar jeugd honden. ‘Vroeger thuis wilde ik altijd een hond voor mijn verjaardag. Op mijn dertiende kreeg ik Alexje, die staat ook op een van de foto’s, met een koebelletje. Dat was mijn eerste hond. Alexje was een kruising met een Cavalier. We haalden altijd brokken – fijn, grof – bij dierenwinkel Wolf in Hatert.

Toen ik mijn werk verloor, in 1989, nam ik Daisy, een Cavalier, bruin en wit gekleurd. Nadat Daisy was overleden kwam Lucy. Lucy was ook een Cavalier, met drie kleuren, zwart, wit en bruin; daarom heet dit ras Cavalier tricolor.’

Anneke heeft drie honden, en dat is ‘best handig’ zoals ze zegt, ‘want die houden elkaar bezig’. Net als Nicoline heeft Anneke ook al vanaf haar jeugd honden. ‘Ik was 9 jaar toen er bij ons thuis een herdershond kwam aanlopen. Die was geslagen, had de huid kapot, en zakte bij onze voordeur in elkaar. Binnen kreeg hij een bordje andijvie te eten;  hij is niet meer weggegaan. Dat was in Eindhoven. Op een gegeven moment hadden we in huis  kolendampvergiftiging – door zo’n klein kacheltje – en toen heeft-ie mijn vader net zo lang gelikt tot hij wakker was, anders had ik hier nu niet gezeten. Door hem zijn we gered.

‘Molly heb ik nu drie jaar. Toen ik mijn man leerde kennen had ik een hondje, en die is mee naar Nijmegen verhuisd. Daarna hebben we een tijd geen hond gehad, ik was druk met mijn twee jonge kinderen. Maar tien jaar geleden kreeg mijn man een hersentumor. Daardoor veranderde hij heel erg, hij werd agressief. Een vreselijke tijd volgde. De jongens waren toen 11 en 15 jaar. Toen bedacht ik: dit wordt niet leuk, nu moet er een hond komen. Ik besloot om een hond uit het asiel te nemen. Dat was Sita. Daar hebben mijn zonen zo veel aan gehad, want onze oudste was helemaal geen prater en al helemaal niet over zo iets verschrikkelijks als wat we met mijn man meemaakten.

‘We hadden in die tijd de volgende afspraak: als iemand iets wil weten over papa, of iets wil vragen, of er is verdriet, dan zeg je tegen mij: “mam ga je even mee de hond uitlaten?” Nou dat heeft perfect gewerkt! Op een gegeven moment kreeg ik bericht uit het ziekenhuis dat mijn man niet meer behandeld kon worden. Toen heb ik tegen mijn jongste zoon gezegd: ga je even mee de hond uitlaten? Ik weet nog precies de plek in Heumensoord waar ik hem vertelde dat papa niet meer beter werd. We hebben zo veel meegemaakt met mijn man en ja, honden geven je altijd iets extra in moeilijke tijden. We zijn erdoorheen gesleept door Sita. Sita is nu drie jaar geleden overleden. Ze kreeg dezelfde verschijnselen als mijn man, ze ging helemaal krom lopen en herkende niemand meer. Ze had hetzelfde als mijn man, namelijk een hersentumor.’

Anneke vertelt dat Molly de baas is over haar andere twee honden, Toby en Lotje. Toen Anneke Sita een tijdje had vond ze het leuk voor Sita om er een speelkameraadje bij te hebben. Dat werd Timmie uit het asiel. Maar Timmie overleed enige tijd later, hij had veel meegemaakt. Daarna kwam Lotje, ook uit het asiel; die had haar hele leven in een bench gezeten.

Na de dood van Sita, had Lotje niets meer om mee te spelen en te rausen. Lotje is een kruising tussen een Maltezer en een Yorkshire Terrier, daarom is ze ook zo druk, ze heeft alle eigenschappen van een Terrier. Die moest afleiding hebben. Toen kwam Kismo, een hond van een paar maanden oud.

‘Met Kismo ging ik voor DMD werken, bezoeken brengen bij mensen in de dagopvang. Maar Kismo werd ziek en overleed tijdens een operatie bij de dierenarts. Mijn zoons waren toen beiden op vakantie, ik zat helemaal alleen, drie jaar geleden. ’s Middags zat ik alweer in het asiel en daar zag ik Molly, die in het bos was achtergelaten samen met een andere hond.

‘Molly bleek helemaal geen hondje om mee te spelen, destijds, dus toen had Lotje weer niks. Ik dacht: wat moet ik nou? Ik wilde Molly niet terugbrengen. Ik ben naar een fokker van Shih Tzu’s gegaan en zo heb ik Toby gekregen.

‘Als Lotje buiten tegen andere honden blaft dan grijpt Molly haar bij de oren want dat mag niet. Lotje is namelijk een keer bijna dood gebeten door een andere hond, en daar was Molly bij. Nu wil ze Lotje beschermen. Soms heeft Molly gewoon geen zin om te gaan wandelen, en dan blijft ze thuis op de bank.

Op mijn vraag aan Nicoline wat het contact met Molly doet met haar, zie ik een glimmende lach op haar gezicht verschijnen.

Nicoline: ‘Goed. Prima.’

Anneke: ‘Ik kom hier eens in de twee weken met Molly, nu al bijna twee jaar. Meestal drinken we samen koffie, Molly ligt op de bank, beetje knuffelen. Zo eenvoudig kan het zijn. Meer hoeven we niet.’

Nicoline: ‘Mijn hond Lucy was net als Molly ook geen schoothond. Lucy was in het begin wel speels, ik heb nog wat speelgoed van haar bewaard. Ik ken dit ras en het gedrag goed. Molly is terughoudend maar tegelijk heel aanhankelijk. Ze was vanaf het begin hier gewend. Misschien rook ze nog wel sporen van Lucy… Het contact met Molly is een geschenk uit de hemel voor me.’

Molly is weliswaar een rustige hond die graag op de bank ligt, maar er zit ook jagersbloed in haar lijf. Als ze wordt uitgelaten en ze komt in de buurt van de vijver met eenden dan moet je haar wel aan de riem hebben, anders vliegt ze eropaf. En een keer in de zomer zaten de dames lekker buiten op het balkon, bij Nicoline, en toen zat er een duif te broeden in het vogelhuisje waar ’s winters brood in ligt. Toen moesten ze Molly toch ook wel op gepaste afstand houden… De duif zat maar te koeren en Nicoline zei telkens: ‘Houdt je stil, duif!’

 

Anneke geniet zichtbaar van het plezier dat Molly aan Nicoline geeft. Anneke neemt Nicoline ook af en toe mee naar haar huis in de Fanfarestraat, waar Nicoline met de andere hondjes van Anneke kan knuffelen. Daar geniet Nicoline enorm van. Ze zijn ook een keer samen uit eten gegaan. En afgelopen Kerstmis was Nicoline bij Anneke voor een heerlijk kerstdiner! Het is duidelijk dat Anneke en Nicoline een bijzondere vriendschap hebben opgebouwd dankzij Molly.

Op de terugweg is Molly stil achterin de auto, ‘ze weet precies dat we huiswaarts gaan’, aldus Anneke.